สวัสดีค่ะ อยากจะมาระบายและคำถามที่อยากรุ้คำตอบมากเลยค่ะ
คือตอนนี้มีเพื่อนอยู่กลุ่มนึง เป็นกลุ่มที่สนิทสุดค่ะ และอยู่ห้องเดียวกันเลยทำให้สนิทกันค่ะ เพิ่งมารวมกันห็ตอนม.4ค่ะ ตอนนี้ก็ม.6แล้ว อยากจะบอกทุกๆคนก่อนเลยนะคะว่า เราเป็นคนที่พูดตรงๆ ไม่ชอบอะไรพูดแต่ต้องมีเหตุผลนะว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เราเป็นคนคิดมากพอสมควร แต่ความคิดมากของเรามันมีเหตุผลทุกอย่าง เพราะเห็นจากการกระทำ เลยคิดไม่ใช่คิดเองเออเองนะคะ และเป็นคนที่จะโมโหตอนที่ไม่ไหวแล้วเท่านั้น
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราคบกะเพื่อนกล่มนี้มาก็จะ2-3ปีแล้ว จนจะจบม.6 มันมีเหตุการณ์นึงขึ้นมา ทำให้เราคิดย้อนไปยังวันเก่าๆ เหตุการณ์นั้นเริ่มมาจาก การทำงานกลุ่ม( ไม่ใช่ความคิดไม่ตรงกันนะคะ คนที่ต้องเป๋นคนรับงานทุกอย่าง เริ่มงานทุกอย่าง คิดดองทุกอย่าง เก็บรายละเอียดทุกอย่าง จะเข้าใจว่ามันรู้สึกยังไงนะคะ ) เอาง่ายเลยคือ พวกเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยเอาไหน ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ ในสิ่งที่เป็นส่วนรวม เขาสนใจแต่ส่วนตนมากกว่า พวกเขาไม่ได้สนใจเลยว่างานนี้ไม่ใช่มีเพียงพวกเขาอย่างเดียว แต่หมายถึงทุกๆคนที่อยู่ด้วยกันทั้งหมด เรารู้ว่าเขามีนิสัยแบบนี้ และเราก็ต้องเป็น หัวหน้างานทุกๆงาน โอเค เราเข้าใจว่าอาจจะไม่ว่าง อาจจะไม่ถนัด แต่สิ่งที่เขาถนัด เขาก็ไม่ทำ พอมีงานพรีเซนต์ เราเป็นคนทำppt. และปริ้นโพยมาให้อ่าน สรุปให้ แต่กลับได้คำที่บอกว่า โห เยอะหว่ะ ทั้งๆตัวพวกเขาเองไม่ต้องทำอะไรเลย แค่จำและนำเสนอ แต่พอเสนองานก็ไม่ใช่ว่าจะดีนะคะ เขายืนอ่านเลยค่ะไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง ทั้งๆที่เราก็ให้เขาก่อนพรีเซนต์1-2วัน ถึงจะทำงานนำเสนอดี แต่พรีเซนต์แย่ก็จบ ถ้าถามว่าทำไมไม่ให้เขาทำppt.เองแล้วคุณนำเสนอละ ข้อเสนอนั้นอย่าเลยค่ะ พังค่ะพัง เขาเป่นคนไม่รอบคอบ ไม่ห่วง ไม่กังวลเลย เหมือนทำๆให้เสร้จไป แค่มีงานส่งก็พอ เราเลยต้องทำงานดเงยตัวเอง ถ้าถามว่าทำไมไม่แบ่งงานละ เพราะถ้าแบ่ง มีปัญหาเกิดมาอีกค่ะ คือ เราต้องทวงเขาว่าที่แบ่งไปได้ตอนไหน ส่งมารึยัง แล้วสั่งไป1-2วันไม่ได้มีผลอะไรค่ะ จะมีผลก็ตอนที่จะเอาก่อน2-3นาทีเอง หลังจากนั้น เราก็ต้องทำเองหมดทุกอย่าง เพื่อตัดปัญหา ตรงที่ว่า ไม่ต้องมานั่งเก็บทำรอบ2 ถ้าทำเอง คือรอบเดียวจบ พวกเขามีความสามารถนะคะ ถ้าเขาพยายามเขาคงจะทำได้ดี แต่นี้ไม่ค่ะ เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องอะไรพวกนี้เลย เราเองที่ต้องเป๋นคนกังวลใจ ว่าถ้าทำออกมามันจะดีมั้ย จะให่ผ่านรึป่าว มีอีกกรณีนึงค่ะ คือเวลามีงานกลุ่มทำให้เสร็จภายในวันนั้นหรือชั่วโมงนั้น พวกเขาก้จะนั่งเล่น นั่งเล่นโทสับ และ ทำงานของตนเอง ทั้งๆที่เรากะเขาก็ได้งานเดียวกัน แต่ทำไมเขาถึงไม่ช่วยงานที่เป้นส่วนรวม งานของตนเอง ใช่ว่าจะสั่งเดี่ยวนั้นส่งเดี่ยวนี้ สั่งมาหลายวัน เขาหมกงานไงคะ แล้วพอถึงวันค่อยมาทไ ทั้งๆที่ก็มีงานกลุ่มอีก แล้วไงคะเราไงที่ต้องทำ เขาเป็นงี้มาโดยตลอด ตอนนั้นเราเคยถามตัวเราเองนะ ว่าทำไมถึงต้องมีเป็นแบบรี้ เราก้คิดได้ว่า เราก็เป็นคนได้ ใครทำคนนั้นก็ย่อมได้ คืดสะว่าเป้นคะแนนของตัวเราเอง แต่พอมันมาวันนี้ เขาทำอีก มันเป็นความรุ้สึกที่ว่า เหนื่อย คือพวกเขารับปากจะทำงานให้เสร่จแต่ก็ไม่ และเราก้ต้องมานั่งทำ ซึ่งเป็ฯก่อน10นาทีสุดท้ายก่อนกลับบ้าน ทำไมเราจะเห้นแก่ตัวแบบคุณบ้างไม่ได้หรอ จะไม่สนใจงานแบบคุณบ้างไม่ไดหรอ วันนี้เป็นวันที่เราโมโห เราเลยโทไปหาพวกเขา งานของพวกคุนไม่คืดจะสนใจอะไรบ้างหรือไง คืดว่าจะยอมตลอดหรอ เหนื่อยนะ ที่ต้องแบบนี้ตลอด เคยแครืความรุสึกของเราบ้างป่าว เขากลับตอบมาว่า ก้คุณมาโมโหใส่ก่อนเอง แล้วเราถามกลับไปว่า เราไม่มีสิทธิ์ที่จะโมดหอะไรพวกคุณเลยรึไง เขาบอกว่าว่าก่น่าจะพูดดีๆมั้ย เราเลยบอกไปว่า แล้วที่โมโหอะ เพราะเรื่องออะไร ไม่ใช่เพราะพวกคุณที่ทำตัวแบนี้หรอ ซึ่งในกลุ่มมันจะมีคนนึงที่ไม่เคยยอมรับเลยว่าตัวเองผิด ไม่เคยขอโทาใครและไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองทำผิด เขาก้พยายามเถียงในสิ่งที่เขาทำไปเพื่อให้ดูดี แต่คือเราได้ฟังแบบนั้น ทำให้คิดย้อนไปว่า ที่ผ่านมา ที่ยอม ที่อะไรทั้งหมด ไม่ใช่เพราะพวกคุณหรอ เรารักพวกคุณทุกคนมาก เวลาเขามีปัญหา เราช่วยทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยช่วยอะไรได้เลย เขามี เขาทำได้ เพียงแต่เขาไม่เคยยื่นมือมาช่วยเหลือเลยสักครั้ง เรายอมทุกอย่าง แต่พอมาวันนี้เราอยากจะทำเหมือนที่พวกคุณทำบ้าง ทำไมเราถึงผิด ทำไมเราถึงต้องโดนว่า โโนโกรธกลับทั้งๆที่ความเป่นจริง เขาไม่เคยคิดถึงที่ผ่านมา อีกอย่างนั ที่ทำให้เรารุ้สึกแย่มากก็คือ พวกเขาไปไหนเดินไปนั่นไปนี่ เที่ยวนั้นเที่ยวนี้ ไม่เคยเรียกหรือตามหาเราเลย ไม่มีเสียงโทมาว่าอยุ่ไหน ไม่มีการมองหา คล้ายๆว่าว่าไม่ได้สำคัญอะไรกับพวกเขาเลย เขาเห่นนะ แต่เขาไม่เรียกไม่อะไร
จากเหตุการณทข้างต้น ควรรู้สึกยังไงคะ มันเหนื่อยมามากแล้ว จะจบอยู่แล้ว ควรปล่อยดีมั้ยคะ เพราะ พูดไปเขาก็ไม่ฟังอยู่ดี เหมือนที่พยายามทั้งหมดมันไม่เคยมีค่าอะไรกับพวกเขาเลย ควรทำยังไงดีตะ
ควรรู้สึกยังไงกับเพื่อนแบบนี้?
คือตอนนี้มีเพื่อนอยู่กลุ่มนึง เป็นกลุ่มที่สนิทสุดค่ะ และอยู่ห้องเดียวกันเลยทำให้สนิทกันค่ะ เพิ่งมารวมกันห็ตอนม.4ค่ะ ตอนนี้ก็ม.6แล้ว อยากจะบอกทุกๆคนก่อนเลยนะคะว่า เราเป็นคนที่พูดตรงๆ ไม่ชอบอะไรพูดแต่ต้องมีเหตุผลนะว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เราเป็นคนคิดมากพอสมควร แต่ความคิดมากของเรามันมีเหตุผลทุกอย่าง เพราะเห็นจากการกระทำ เลยคิดไม่ใช่คิดเองเออเองนะคะ และเป็นคนที่จะโมโหตอนที่ไม่ไหวแล้วเท่านั้น
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราคบกะเพื่อนกล่มนี้มาก็จะ2-3ปีแล้ว จนจะจบม.6 มันมีเหตุการณ์นึงขึ้นมา ทำให้เราคิดย้อนไปยังวันเก่าๆ เหตุการณ์นั้นเริ่มมาจาก การทำงานกลุ่ม( ไม่ใช่ความคิดไม่ตรงกันนะคะ คนที่ต้องเป๋นคนรับงานทุกอย่าง เริ่มงานทุกอย่าง คิดดองทุกอย่าง เก็บรายละเอียดทุกอย่าง จะเข้าใจว่ามันรู้สึกยังไงนะคะ ) เอาง่ายเลยคือ พวกเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยเอาไหน ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ ในสิ่งที่เป็นส่วนรวม เขาสนใจแต่ส่วนตนมากกว่า พวกเขาไม่ได้สนใจเลยว่างานนี้ไม่ใช่มีเพียงพวกเขาอย่างเดียว แต่หมายถึงทุกๆคนที่อยู่ด้วยกันทั้งหมด เรารู้ว่าเขามีนิสัยแบบนี้ และเราก็ต้องเป็น หัวหน้างานทุกๆงาน โอเค เราเข้าใจว่าอาจจะไม่ว่าง อาจจะไม่ถนัด แต่สิ่งที่เขาถนัด เขาก็ไม่ทำ พอมีงานพรีเซนต์ เราเป็นคนทำppt. และปริ้นโพยมาให้อ่าน สรุปให้ แต่กลับได้คำที่บอกว่า โห เยอะหว่ะ ทั้งๆตัวพวกเขาเองไม่ต้องทำอะไรเลย แค่จำและนำเสนอ แต่พอเสนองานก็ไม่ใช่ว่าจะดีนะคะ เขายืนอ่านเลยค่ะไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง ทั้งๆที่เราก็ให้เขาก่อนพรีเซนต์1-2วัน ถึงจะทำงานนำเสนอดี แต่พรีเซนต์แย่ก็จบ ถ้าถามว่าทำไมไม่ให้เขาทำppt.เองแล้วคุณนำเสนอละ ข้อเสนอนั้นอย่าเลยค่ะ พังค่ะพัง เขาเป่นคนไม่รอบคอบ ไม่ห่วง ไม่กังวลเลย เหมือนทำๆให้เสร้จไป แค่มีงานส่งก็พอ เราเลยต้องทำงานดเงยตัวเอง ถ้าถามว่าทำไมไม่แบ่งงานละ เพราะถ้าแบ่ง มีปัญหาเกิดมาอีกค่ะ คือ เราต้องทวงเขาว่าที่แบ่งไปได้ตอนไหน ส่งมารึยัง แล้วสั่งไป1-2วันไม่ได้มีผลอะไรค่ะ จะมีผลก็ตอนที่จะเอาก่อน2-3นาทีเอง หลังจากนั้น เราก็ต้องทำเองหมดทุกอย่าง เพื่อตัดปัญหา ตรงที่ว่า ไม่ต้องมานั่งเก็บทำรอบ2 ถ้าทำเอง คือรอบเดียวจบ พวกเขามีความสามารถนะคะ ถ้าเขาพยายามเขาคงจะทำได้ดี แต่นี้ไม่ค่ะ เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องอะไรพวกนี้เลย เราเองที่ต้องเป๋นคนกังวลใจ ว่าถ้าทำออกมามันจะดีมั้ย จะให่ผ่านรึป่าว มีอีกกรณีนึงค่ะ คือเวลามีงานกลุ่มทำให้เสร็จภายในวันนั้นหรือชั่วโมงนั้น พวกเขาก้จะนั่งเล่น นั่งเล่นโทสับ และ ทำงานของตนเอง ทั้งๆที่เรากะเขาก็ได้งานเดียวกัน แต่ทำไมเขาถึงไม่ช่วยงานที่เป้นส่วนรวม งานของตนเอง ใช่ว่าจะสั่งเดี่ยวนั้นส่งเดี่ยวนี้ สั่งมาหลายวัน เขาหมกงานไงคะ แล้วพอถึงวันค่อยมาทไ ทั้งๆที่ก็มีงานกลุ่มอีก แล้วไงคะเราไงที่ต้องทำ เขาเป็นงี้มาโดยตลอด ตอนนั้นเราเคยถามตัวเราเองนะ ว่าทำไมถึงต้องมีเป็นแบบรี้ เราก้คิดได้ว่า เราก็เป็นคนได้ ใครทำคนนั้นก็ย่อมได้ คืดสะว่าเป้นคะแนนของตัวเราเอง แต่พอมันมาวันนี้ เขาทำอีก มันเป็นความรุ้สึกที่ว่า เหนื่อย คือพวกเขารับปากจะทำงานให้เสร่จแต่ก็ไม่ และเราก้ต้องมานั่งทำ ซึ่งเป็ฯก่อน10นาทีสุดท้ายก่อนกลับบ้าน ทำไมเราจะเห้นแก่ตัวแบบคุณบ้างไม่ได้หรอ จะไม่สนใจงานแบบคุณบ้างไม่ไดหรอ วันนี้เป็นวันที่เราโมโห เราเลยโทไปหาพวกเขา งานของพวกคุนไม่คืดจะสนใจอะไรบ้างหรือไง คืดว่าจะยอมตลอดหรอ เหนื่อยนะ ที่ต้องแบบนี้ตลอด เคยแครืความรุสึกของเราบ้างป่าว เขากลับตอบมาว่า ก้คุณมาโมโหใส่ก่อนเอง แล้วเราถามกลับไปว่า เราไม่มีสิทธิ์ที่จะโมดหอะไรพวกคุณเลยรึไง เขาบอกว่าว่าก่น่าจะพูดดีๆมั้ย เราเลยบอกไปว่า แล้วที่โมโหอะ เพราะเรื่องออะไร ไม่ใช่เพราะพวกคุณที่ทำตัวแบนี้หรอ ซึ่งในกลุ่มมันจะมีคนนึงที่ไม่เคยยอมรับเลยว่าตัวเองผิด ไม่เคยขอโทาใครและไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองทำผิด เขาก้พยายามเถียงในสิ่งที่เขาทำไปเพื่อให้ดูดี แต่คือเราได้ฟังแบบนั้น ทำให้คิดย้อนไปว่า ที่ผ่านมา ที่ยอม ที่อะไรทั้งหมด ไม่ใช่เพราะพวกคุณหรอ เรารักพวกคุณทุกคนมาก เวลาเขามีปัญหา เราช่วยทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยช่วยอะไรได้เลย เขามี เขาทำได้ เพียงแต่เขาไม่เคยยื่นมือมาช่วยเหลือเลยสักครั้ง เรายอมทุกอย่าง แต่พอมาวันนี้เราอยากจะทำเหมือนที่พวกคุณทำบ้าง ทำไมเราถึงผิด ทำไมเราถึงต้องโดนว่า โโนโกรธกลับทั้งๆที่ความเป่นจริง เขาไม่เคยคิดถึงที่ผ่านมา อีกอย่างนั ที่ทำให้เรารุ้สึกแย่มากก็คือ พวกเขาไปไหนเดินไปนั่นไปนี่ เที่ยวนั้นเที่ยวนี้ ไม่เคยเรียกหรือตามหาเราเลย ไม่มีเสียงโทมาว่าอยุ่ไหน ไม่มีการมองหา คล้ายๆว่าว่าไม่ได้สำคัญอะไรกับพวกเขาเลย เขาเห่นนะ แต่เขาไม่เรียกไม่อะไร
จากเหตุการณทข้างต้น ควรรู้สึกยังไงคะ มันเหนื่อยมามากแล้ว จะจบอยู่แล้ว ควรปล่อยดีมั้ยคะ เพราะ พูดไปเขาก็ไม่ฟังอยู่ดี เหมือนที่พยายามทั้งหมดมันไม่เคยมีค่าอะไรกับพวกเขาเลย ควรทำยังไงดีตะ